با كلي ذوق و شوق نامه اي را كه از دانشگاه به هزار زحمت گرفته بوديم به نظام وظيفه برديم.

-"شما به هيچ وجه من الوجوه حق خروج از كشور رو ندارين مگه اينگه برين براي زيارت.عراق سوريه عربستان."

اين حرف را خيلي راحت به ما زد!

-چرا؟براي چي؟

-دانشجويان پسر دوره كارشناسي دانشگاههاي كشور نمي توانند از مملكت خارج شوند .قانونه. 40 روزه تصويب شده...

به موجب اين قانون هيچ دانشجوي پسري در مقطع كارشناسي نمي تواند از كشور براي مسابقات علمي،المپياد و انجلم پروژه هاي مشترك خارج شود.ما هم مشمول اين قانون شديم.

آخر اين يعني چه؟اين به غير از اين است كه خود ما به توانايي علمي دانشجويان خود در مقطع كارشناسي اعتقاد نداريم!تا كي ميخواهيم خودمان را در يك چارچوب انزوا قرار دهيم؟وقتي دعوتنامه دانشگاه برلين را ديدم كه به سرعت و بدون وقفه برايمان فكس شده بود و پايين نامه امضاي خانم پاول وبر بود اين افسوس و دريغا گفتنم افزون مي شد.چگونه ميخواهيم پيشرفت علمي داشته باشيم وقتي از تجربه هاي كشور هاي توسعه يافته استفاده نميكنيم؟مگر همين كشور ها چگونه به اين پيشرفتها رسيدند ؟ بغير اين بود كه بعد از قرون وسطي ارتباطاتشان را با مسلمانان زياد كردند و از تجربه هاي اجداد ما استفاده كردند تا به اينجا رسيدند كه 600 سال از ما جلوتر باشند؟آيا فقط به پيشرفت در علم هسته اي افتخار ميكنيد؟ اگر ميترسيد كه دانشجويان فرار كنند يا به قولي فرار مغزها اتفاق بيافتد مگر دانشجويان دختر نمي توانند فرار كنند ؟اين دوگانگي در سياست هاي كشور حاصل چه چيزي است؟جالب است كشور ما موسس سازمان بين المللي گفتگوي تمدنها است!ولي همين خود ما هستيم كه از ارتباط فرار ميكنيم.در دنياي ارتباطات چگونه بي ارتياط بمانيم؟

مگر دانشجوي دوره كارشناسي نمي تواند يك ربات اختراع كند يا يك پروژه را رهبري كند ؟

اينكه يكي دو نفر بروند و ديگر بر نگردند دليلي بر اين نمي شود كه  جلوي چند دانشجو كه براي كسب تخصص براي مدت كوتاهي مي خواهند به كشوري سفر كنند را بگيريم.

نمي دانم كي و كجا اين قانون را تصويب كرده ولي كاملا بي اساس و بي مطالعه انجام شده.

شما هم اگر نظري داريد بنويسيد...  

عكس از آيناز

ابرشهر تهران با جمعیتی در حدود 8 میلیون نفر و با پیچیدگی‌های فراوان شهری در پهنه‌ای با پتانسیل لرزه‌خیزی بالا قرار گرفته است. آخرین زمین لرزه بزرگ شهر تهران در سال 1209 هجری شمسی رخ داده است و بررسی زمین‌لرزه‌های تاریخی شهر تهران نشان می‌دهد که این شهر هر 158 سال یکبار شاهد زلزله‌ای مهیب و مخرب بوده است. این در حالی است که با توجه به آرامش نسبی سده‌های نوزدهم و بیستم میلادی در شهر تهران، وقوع زلزله مخرب دیگری در آینده‌ نزدیک بسیار محتمل می‌باشد. از سوی دیگر تجربیات زلزله‌های گذشته در شهرهای ایران و بررسی انجام شده نشان می‌دهد که در صورت وقوع زلزله در تهران تلفات و خسارات ناشی از آن بسیار زیادتر از شهرهای مشابه در کشورهای پیشرفته‌تر لرزه‌خیز نظیر ژاپن یا ایالات متحده امریکا خواهد بود. در حال حاضر وقوع زلزله در این شهر با توجه به وسعت زیاد، تمرکز امکانات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و نهادهای سیاسی کشور در آن، جمعیت بالا و آسیب‌پذیری بالای ساختمان‌ها و مستحدثات شهری منجر به فاجعه‌ای عظیم خواهد شد که می‌تواند منجر به تغییر و تحولات عمیق اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در کل کشور گردد. لذا تأمین امنیت شهر تهران در برابر زلزله تنها یک ضرورت محلی نیست بلکه جزء جداشدنی از استقلال و حاکمیت ملی این مرز و بوم می‌باشد. با این وجود شواهد و قراین نشان می‌دهد که با رویه فعلی افزایش جمعیت، توسعه روزافزون صنایع ساختمان‌ها و شریان‌های حیاتی شهر، بدون توجه به پدیده زلزله، در دهه‌های اخیر نه تنها خطرپذیری شهر تهران در برابر خطر زلزله کاهش پیدا نکرده بلکه خطرپذیری از زلزله در شهر تهران رو به افزایش بوده است.

توجه                                       توجه

به دلیل شروع سال تحصیلی جدید و آغاز گرفتاری ها و بدبختی ها 

من بعد وبلاگ هفته ای یک بار آپ دیت می شود.

مدیر نگون بخت وبلاگ!

جنوب تهران از شمال شهر بهتر است!

اگر اين يافته علمي را كه «نمادهاي معماري شهرها، تن‌پوش رفتار انساني است» بپذيريم، شهر تهران با دو سبك مختلف معماري، سنتي و مدرن يعني خانه‌هاي قديمي با اتاقهاي زياد و كوچه‌هاي بن‌بست جنوب‌شهر و آپارتمانها، برجهاي بلند و ويلاهاي وسيع با استخر و جكوزي در شمال شهر، از دو سبك متفاوت معماري برخوردار است كه مشكلات متعددي را براي شهروندان ايجاد مي‌كند.روي ادامه مطلب كليك كنيد.

  RSS